Parę słów...

Brak założyciela i konk­ret­nej daty powstania to ce­chy charakterystyczne po­cząt­ków Karmelu, które są rów­nież obecne w historii Communio Crucis. Zrodziliśmy się pod Krzyżem, w Kar­melu. Kościół Karmelitów Bo­sych w Lublinie i zor­ga­ni­zo­wa­ne tam w 2006r. Wielkopostne Adoracje Krzyża - to miejsce i czas, gdzie pojawiają się młodzi, w których sercach zostaje zasiane ziarno wspól­no­ty. Historia CC jest zapisana w nazwie wspólnoty, bo widać w niej to, co ją zrodziło i co buduje:
Karmel, jedność-wspólnota, młodzi, Krzyż.

...o powstaniu Wspólnoty

Po zakończeniu wielkopostnych ado­ra­cji, w młodych pozostało
—   pragnienie wspólnej modlitwy,
—   pragnienie umocnienia więzi z Bo­giem przez zjednoczenie w ta­jem­ni­cy Krzyża,
—   chęć czerpania z duchowości kar­me­litańskiej na co dzień.
Odpowiedzią braci z Karmelu było ut­wo­rze­nie przy klasztorze Kar­me­li­tańskiej Wspólnoty Młodych Com­mu­nio Crucis. Od paź­dzier­ni­ka 2006r. młodzi zaczęli się spo­ty­kać na piątkowych adoracjach pod opieką jednego z ojców karmelitów, któ­ry został pasterzem tworzącej się wspólnoty.

NASZE IKONY

Ważnym momentem w historii CC by­ło pojawienie się ikony krzyża wraz z ikonami Maryi i św. Ja­na. Uroczyste poświęcenie ikony krzy­ża odbyło się w Uroczystość Naj­święt­szego Serca Pana Jezusa 15 czerwca 2007 r.

Poniżej fragmenty listu pana Michała Płoskiego, ikonopisty z Kielc, autora ikon:

Kształt ikony

„Krzyż, który malowałem ma kształt zbli­żo­ny do litery TAW, a więc do krzyża zwią­za­nego (…) z ojcami pustyni i z życiem pus­tel­ni­czym. Pionowa belka jest krótka i krzyż ten można by niemal wpisać w kwadrat. Chodziło mi o formę po­rząd­ku­ją­cą przestrzeń, sprzyjającą wew­nętrz­nej równowadze, harmonii pomiędzy niebem a ziemią, łaską i naturą. Wy­dłu­żo­na belka poprzeczna, na której są szeroko roz­postarte ramiona Pana Jezusa ma przy­pominać o wzajemnej miłości we Wspól­no­cie i w otwarciu Wspólnoty na innych.”

Symbolika

„Zdecydowałem się na ograniczenie treści do minimum. Tak jak w modlitwie Je­zu­so­wej pozostajemy przy jednym słowie, tak i tu próbowałem zminimalizować koloryt, for­mę i teologiczne treści. (…)
Oto znak chrześcijan: na prostym krzyżu na­szki­cowana postać umęczonego Człowieka, który jest Bogiem. Przy­po­mina o tym pozłacany nimb z trzema greckimi literami — skrót zda­nia znanego nam z Księgi Wyjścia:
>>JESTEM, KTÓRY JESTEM<< (Wj 3,14).”

Kolorystyka

„Koloryt ograniczyłem do barw dobrze znanych każdemu, kto ma kon­takt z Karmelem.

Czerń — kolor welonu kar­me­li­tanki, w malarstwie i­ko­no­wym oznacza ostateczną ke­no­zę, śmierć a także nasze grze­chy, które Zbawiciel wziął na siebie.

Brąz — kolor szkaplerzna, bar­wa ziemi, oznacza po­ko­rę, filar duchowości ojców pu­sty­ni i życia mniszego. Najdoskonalszy jej wzór znajdujemy w po­sta­wie Pana Jezusa, przyjmującego krzyż.

W moim zamierzeniu rysunek umęczonego ciała wy­ra­żać ma przede wszystkim pokorę. Karnacji sta­ra­łem się nadać ton zbliżony do koloru złotego, stanowiącego oznakę Boskości.
Z przebitego boku wypływa krew i woda — symbol Eucharystii.

Wreszcie kolor biały — barwa Ducha Świętego i po­ran­ka paschalnego. Malując tkaninę oka­la­ją­cą biodra Chrystusa, próbowałem nadać jej cechy jakby piór gołębicy, podatnych na wiatr. Białe ob­ra­mo­wa­nie krzyża, jak płaszcz narzucony na ha­bit, wzywa abyśmy powstawali do modlitwy.”

© 2010 Karmelitańska Wspólnota Młodych Communio Crucis
e-mail do nas
webmaster